در منطقه ویرجینیای شمالی، که بزرگترین کانون تجمع مراکز داده در جهان است، با تشدید اعتراضات ساکنان محلی نسبت به گسترش بیرویه این مراکز، پدیده مهاجرت ساکنان و ترک خانههایشان در حال تبدیل شدن به یک واقعیت است.
بر اساس گزارشهای صنعت املاک محلی در ۲۷ اوت، در مناطق کلیدی ویرجینیای شمالی از جمله شهرستانهای فرفکس، لادن و پرنس ویلیام که پیش از این فعالانه از مراکز داده غولهای فناوری جهان میزبانی میکردند، شمار خانوادههایی که به دلیل وخامت شرایط سکونت، مهاجرت به ایالتهای دیگر را انتخاب میکنند رو به افزایش است.
یکی از کارشناسان املاک در منطقه فرفکس فضای موجود را اینگونه توصیف کرد: «با افزایش نگرانیها در مورد وزوز مداوم با فرکانس پایین که از تأسیسات مراکز داده ساطع میشود و خطرات تأییدنشده امواج الکترومغناطیسی، تعداد ساکنانی که خانههای چند دههای خود را ترک میکنند به طور چشمگیری افزایش یافته است.»
همچنین انتقادهایی مبنی بر اینکه فراتر از آلودگیهای زیستمحیطی، هویت اصیل جامعه محلی نیز در حال خدشهدار شدن است، مطرح میشود. بهویژه در مناطقی مانند شهرستان لادن، با گسترش حس سرخوردگی ناشی از این که «محیط روستایی آرام و دلپذیر گذشته به یک منطقه صنعتی تبدیل شده است»، موارد متعددی از تصمیم ساکنان برای مهاجرت به مناطق دیگر به منظور حفظ سبک زندگی منحصربهفردشان مشاهده میشود.
ویرجینیای شمالی «قطب زیرساخت دیجیتال جهانی» است که بخش قابل توجهی از ترافیک اینترنت جهان را مدیریت میکند؛ با این حال، اخیراً به دلیل رشد تصاعدی مراکز داده در پی رونق صنعت هوش مصنوعی (AI)، با چالشهای شدیدی نظیر بحران کمبود برق و آب و نگرانیهای ناشی از آلودگی هوا بر اثر کارکرد ژنراتورهای دیزلی اضطراری مواجه شده است. بهویژه در شهرستان فرفکس، ۵۵ درصد از کل مراکز داده در شعاع ۲۰۰ فوتی (حدود ۶۰ متری) مناطق مسکونی واقع شدهاند که این امر ساختاری از اصطکاک و تنش مداوم را با ساکنان به وجود آورده است.
از سوی دیگر، برخی بر این باورند که این پدیده میتواند زمینهساز تغییر نسل در بازار مسکن شود. یک فعال کرهایتبار در حوزه املاک اظهار داشت: «در حالی که خروج ساکنان کنونی به دلیل حساسیت به تغییرات محیطی ادامه دارد، تقاضای قوی برای نزدیکی محل کار و زندگی با توجه به مشاغل پردرآمد فناوری اطلاعات و زیرساختهای مسکونی عالی همچنان پابرجاست. بازار مسکن ویرجینیای شمالی برای مدتی روندی از بازسازی را طی خواهد کرد که در آن، تقاضای خروج با هدف یافتن "آرامش و کیفیت سکونت" با تقاضای ورود متقاضیان "نزدیکی به محل کار" تلاقی پیدا خواهد کرد.»